من اينجا/روزي آخر/ازستيغ کوه/چون خورشيد/سرود فتح ميخوانم/و ميدانم/تو روزي باز خواهي گشت...ارميا

پنجشنبه 7 شهريور 1387

• لوح دل (داداش ايليا)
مشکوة
دلنوا
يوسفان فاطمه
دياموند
صميمانه

نوشته‌هاي قبلي
هفتای‌اول( بهمن83 تا آذر84 !!!) [7]
هفتاي‌دوم( آذر84 تا بهمن84) [7]
هفتاي‌سوم( بهمن و اسفند84) [7]
هفتاي‌چهارم( فروردين و ارديبهشت 85) [7]
هفتاي‌پنجم( ارديبهشت و خرداد 85) [7]
هفتاي‌ششم( خرداد و تير85) [7]
هفتاي‌هفتم( تير و مرداد85) [7]
هفتاي هشتم( شهريور تا آبان85) [7]
هفتاي نهم( آبان 85 تا...!) [6]

اشتراک در خبرنامه

نام:
ايميل:

با ارسال فرم فوق مي‌توانيد از به‌روز شدن وبلاگ باخبرشويد.


	+ جيش محمد دوشنبه 23 مرداد 1385 - ساعت 10:51 عصر

	نويسنده: ارميا معمر يا علي اين پيروزي بزرگ در ماه مبارک رجب بر همه‌ي علي‌دوستان عالم مبارک‌باد! گوش کنيد و لذت ببريد! اکتب بالدم النازف با خون ريخته شده بنگار الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل واصنع بالجسد الناسف با جسد ويران‌گر دم‌ساز شو الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل من جرح الدرة و العياش و عزالدين از زخم «دره» و «عياش» و «عزالدين» أصنع أيام النصر تحد المحتلين روزگار پيروزي را بساز و اشغال‌گر را شکست بده. من أرض القدس الغاضب از سرزمين قدس خشمگين اطرد (الـ) محتل الغاصب اشغال‌گر غاصب را طرد کن. اخرج من دارک ذاک از خانه‌ي خود اخراج کن ذاک الصهيوني لعين اين صهيونيست‌هاي ملعون را. اکتب بالدم النازف با خون ريخته شده بنگار الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل واصنع بالجسد الناسف با جسد ويران‌گر دم‌ساز شو الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل بالحجر أضربهم بالمقلاع وبالسکين با سنگ، خنجر و تيروکمان آن‌ها را مورد هدف قرار بده. ليلاً و نهاراً طاردهم فالعزم متين با اراده‌اي استوار شب و روز آن‌ها را تعقيب کن. قم کالبر الثائر چون آتشفشان فروزان برخيز. زلزل بنيان الغادر بنيان نامردان را به لرزه درآور. لاتنظر أن عتاد و سلاح الجرذ ثقيل به مهمات و اسلحه‌هاي اين موش بزرگ نگاه نکن. اکتب بالدم النازف با خون ريخته شده بنگار الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل واصنع بالجسد الناسف با جسد ويران‌گر دم‌ساز شو الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل کن موتاً أحمر لا ترحم جيش العدوان چون مرگي سرخ باش؛ به ارتش دشمن رحم نکن. من يلبس ثواب الجنديه و الاستيطان فرقي بين نظاميان و شهرک‌نشينان نيست. من أرض القدس الغاضب از سرزمين قدس خشمگين اطرد (الــ) محتل الغاصب اشغال‌گر غاصب را طرد کن. اخرج من دارک ذاک از خانه‌ي خود اخراج کن ذاک الصهيوني لعين اين صهيونيست‌هاي ملعون را. اکتب بالدم النازف با خون ريخته شده بنگار الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل واصنع بالجسد الناسف با جسد ويران‌گر دم‌ساز شو الموت الموت الموت لإسرائيل مرگ، مرگ، مرگ بر اسرائيل * * * پي‌نوشت: (1) (2) سند اعتماد ويژه امام خميني(رحمة‌الله‌عليه) به نصرالله جوان * * * حرف آخر: حيدر مدد
	نظرات شما ( )


	+ روح نماز شنبه 21 مرداد 1385 - ساعت 11:9 عصر

	نويسنده: ارميا معمر آيا مي‌دانيد نماز صبح متعلق به حضرت سيدالشهدا(عليه‌السلام)، نماز ظهر متعلق به آقا رسول‌الله(صل‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم)، نماز عصر متعلق به أميرالمؤمنين علي(عليه‌السلام)، نماز مغرب متعلق به حضرت صديقه طاهره(سلام‌الله‌عليها) و نماز عشاء متعلق به امام حسن مجتبي(عليه‌السلام) مي‌باشد؟ و آيا مي‌دانستيد اگر نماز صبح‌مان قضا شود، به امام حسين(عليه‌السلام)، اگر نماز ظهرمان به تأخير بيفتد، به پيامبراعظم(صل‌الله‌عليه‌وآله)، اگر نماز عصرمان را بدون حضور قلب بخوانيم، به أميرالمؤمنين علي(عليه‌السلام)، اگر نماز مغرب‌مان را اول وقت نخوانيم، به حضرت زهرا(سلام‌الله‌عليها)، و اگر نماز عشا را سريع و باعجله بخوانيم، به کريم اهل‌بيت(عليه‌السلام)، خيانت کرده‌ايم؟ « الهي، از خواندن نماز شرم دارم و از نخواندن آن شرم بيشتر. » حيدر مدد
	نظرات شما ( )


	+ امنية الله / رضيعة الوحي / ... چهارشنبه 18 مرداد 1385 - ساعت 9:42 عصر

	نويسنده: ارميا معمر امنية الله / رضيعة الوحي / سرّ ابيها / سليلة الزهراء / شقيقة الحسن / نائبة الحسين / کفيلة السجاد / خانم زينب سلام‏الله‏عليها * - اي برادر! مصيبت شما بزرگ‌تر است يا مصيبت حضرت آدم(علي‌نبيناوآله‌و‌عليه‌السلام)؟ - خواهرم! آدم بعد از فراق حضرت حوّا به وصال رسيد؛ اما من بعد از فراق به شهادت مي‌رسم! - اي برادر! مصيبت شما نسبت به مصيبت حضرت ابراهيم خليل(عليه‌السلام) در مقام مقايسه چگونه است؟ - خواهرم! آتش به‌روي حضرت ابراهيم(ع) گلستان شد؛ اما آتش جنگ من سوزان گردد! - اي برادر! مصيبت شما بزرگ‌تر است يا مصيبت حضرت زکريا(علي‌نبيناوآله‌و‌عليه‌السلام)؟ - خواهرم! زکريا(ع) را دفن کردند؛ اما بدن مرا زير سمّ اسبان قرارمي‌دهند! - اي برادر! مصيبت شما نسبت به حضرت ايّوب(علي‌نبيناوآله‌و‌عليه‌السلام) چگونه است؟ - خواهرم! زخم‌هاي ايّوب(ع) مرهم‌پذير شد و خوب گرديد؛ اما زخم‌هاي من خوب نخواهد شد! - اي برادر! مصيبت شما در مقام مقايسه با مصيبت حضرت يحيي(علي‌نبيناوآله‌و‌عليه‌السلام) چگونه است؟ - خواهرم! اگرچه سر يحيي(ع) را از طريق ظلم و ستم بريدند، اما بستگانش را اسير نکردند؛ اما اهل و عيالم را بعد از شهادتم اسير خواهند کرد! * * * امام زين‌العابدين علي ابن حسين(عليه‌السلام) مي‌فرمايند: «يا عمة أنت بحمدالله عالمة غير معلمة، و فهمة غير مفهمة / اي عمه جان! به شکر خداوند شما عالمه‌اي هستي بدون اين‌که معلمي داشته باشيد، و فهميده‌اي هستيد بي‌آن‌که کسي مطالب را به شما فهمانده باشد.» او را محدثه مي‌خواندند يعني از جانب خداوند تبارک و تعالي به او الهام مي‌شده و در دلش آشکار مي‌گشته است. هم‌چنين علم و دانش او از علوم لدنيّه بوده است. پيامبر اعظم(صل‌الله‌عليه‌وآله) فرمودند: به شما سفارش مي‌کنم، و اين سفارش مرا حاضران به غايبان برسانند؛ «اين دختر (زينب بنت أميرالمؤمنين علي‌عليه‌السلام) را احترام کنند که همانند خديجه کبري(سلام‌الله‌عليها) است.» و چه خوب احترامش را نگه داشتند! زينب(سلام‌الله‌عليها) و يه مشت حرامي ... مي‌داني زينب کيست؟ به والله اگر بداني و بدانم! * * * عکس‌هاي زيبايي از حرم باصفايش * * * مـــــدّعـــــي هــــــــــرگـــــز مـــزن بـيـــهـــــوده لاف عـــــاشقي اين حسين(عليه‌السلام) تنها يک عاشق دارد آن هم زينب(سلام‌الله‌عليها) است حيدر مدد
	نظرات شما ( )


	+ معاشران گره از زلف يار باز کنيد يکشنبه 15 مرداد 1385 - ساعت 5:38 عصر

	نويسنده: ارميا معمر دوبـــــاره ولـــــولــــــه افـــــتـــــاده در ولايــــــت دل! دوبـــــاره مـي‌چـــکـــد از خـــامــه‌ام حکايــــــت دل! ولايــــــت دل، از ايـــن شـــــوربــــــاز، آبــــــاد است بـه لــطــف حـضـرت مــعــشـــــوق، رازآبــــــاد است دمـــيـــده صـــــبـــح‌گـــه دولـــت دلـــــم امـــشـــب بـبـيـن به مـرتـبـه‌ي عــشـــــق نــائــلــم امـــشـــب سـپـــرده‌ام دل خــود را بــه دل‌بــري کــه مــپــرس! گـرفـته دســـــــت مـــرا ذرّه پـَــروري کــه مــپــرس! به عـشـــق اوسـت که اين‌گونه مي‌سُرايـم مـسـت به عـشـــق اوسـت که دسـت مرا گرفـته به دسـت به عـشـــق اوسـت که بـي‌تـــاب در تــب و تـــابـــم به عـشـــق اوسـت که امـشب نـمـي‌برد خـــوابـــم به عـشـــق اوسـت که بـيـگـــانه از خـودم امــشـب به عـشـــق اوسـت که ديـــوانه‌تـر شــدم امــشـب! به عـشـــق اوسـت که حــيـرانِ شَـطـَح و طـامــاتـم به عـشـــق اوسـت که مـَـــــــــحــو تـجــلّــي ذاتــم به عـشـــق اوسـت که ســـامـان نــمي‌پـذيرم مـــن به عـشـــق اوسـت که در دام دل اسـيـــــــرم مـــن به عـشـــق اوسـت که انـــديـــشــه را رهـــا کــردم حــســـاب خــويـــشــتـن از ديـــگـــران جـــدا کــردم حَذر نـمي‌کنم از عـــشـــق و رنـــدي و مــســـتـــي جز اين ســـه چيـست مگر دستـمـايـه‌ي هسـتـي؟ گـــذشـتـه کـــــار مـــــن از احـتـيـــاط و ترسـيــــدن «مـنــم که شُـهـره‌ي شَـهـرم به عـشـــق ورزيـدن» گـــذشـتـه‌ام از انـــديــشـه‌ي جَـحـيـم و بــهــشــت «نـگـــار مــن که به مکتب نـرفت و خـط نـنوشـت!» اگـــرچـه قــاصـــرم از شـــــرح حـُــسـن دلـــجـويـت اگـــرچـه تـــــــاب ز مـــن بـُـــرده تـــــــابـش رويـــت اگـــرچـه نـــــــام تـــــــو در مـثـنـوي نــمـي‌گــُـنـجـد نـَـمـي ز جـــــــام تــــــو در مـثـنـوي نــمـي‌گــُـنـجـد حـديـث حُـسـن تـو را بس نـــــمـي‌کـنـم اي دوست تـو را مـقــايـسـه بـا کـس نـــــمـي‌کـنـم اي دوست حديث حُسن تـو در سيـــــنه‌ام نـــهـــان تا چـــــند؟ حديث مـســـتـي ديــــريـــنه‌ام نـــهـــان تا چـــــند؟ به نـــــــام حضرت تـــــو مُـــهر اين سکوت شکست بـه نــــــــــام حـــضـــرت تـــــــو مـُـــــهر ايـــن سـکـــــوت شـکـست عــــــــــلـــــي اسـت آن‌که مـــرا ايـــن پــــيـــالـــه داده به دســت عـــــلــي است سلسله‌جنبان عشـــــق در عـــالـم عـــــلــي است اول و پـــايـــان عشـــــق در عـــالـم عـــــلــي است ســـاقي مي‌خانه‌ي سُلوک و شُهود عـــــلــي است بـــاعـث ايـن دستـــگـاه بـود و نـبـود عـــــلــي است جلوه‌ي حـــــــق در زمينه‌ي هستي عـــــلــي است بـاده جـوشـان و حـضــرت مـَـسـتـي کنون که توبه تزوير را شکستم من ... کنون کــه تـــوبــه‌ي تــزويـــر را شــکــســتــم مـــن قــــــــــســـــــم بــــــه وَحــــــــــدت واحـِــــــــــــــد عـــــــــــــــــــلـــــي‌پـــــــرســـــتـــــم مــــــــن عـــلـي‌پـرسـتـي مـن شـــرک نيـــــست اي زاهـــد! بـــدان! يـــقـيـــــن مـرا مـرتـضـي است خـود شاهد مگر جداست علي از خدا؟ مــگـر جـُــداااســـت عـلـــــي از خدا؟ ... مـَــعـاذ الله! مــگـر جـُــداااســـت يـــقـيــــن از وِلا؟ ... مـَــعـاذ الله! علي است با حَـق و حَـق با علي است، گوش کنيد پـيــــاپـي از خـُـمـش اسـرار فـِـيــــض، نـوش کـنـيـد عـــلـــي‌شـدن نـه بـه نــام است و جــامه و سيمــا عـــلـــي‌شـدن نـه بـه انـگـشـتـر اسـت و تـيـغ و رَدا عـــلـــي‌شـدن نـه بـه خـيــــبـرگـشودن است و غـزا عـــلـــي‌شـدن نـه بـه فـقـه است و جــايــگـاه قـضـا مـيـــان خـِـيــــل خـلايـق چـرا عـلــــي تـنــهـاسـت؟ مـيـــــــااااااان خِـيييييل خـلااااايـييق چـرااااااا «عـــــــلـييييييي» تـنـهـاسـت؟؟؟؟؟؟؟ «هــــــــــزار نــکـتـه بـاريـک‌تـر ز مــو ايـن‌جــاسـت!» نـــه هـر مـجـســــمـه‌ســازي پــيـمـــــبـري دانـــد! «نـــه هـرکـه چــهـره بـرافـروخـت دل‌بـــري دانـــد» سـپـــرده‌ام دل خــود را بــه دل‌بــري کــه مــپــرس! گـرفـته دســـــــت مـــرا ذرّه پـَــروري کــه مــپــرس! بـــــدان کــه دل‌بــــرم از راه، مـــــي‌رســد امــشـب «يـــــگـانه رهـبــــرم» از راه، مـــــي‌رســد امــشـب «رسـيـــد مـُــژده که ايـّــــام غــم نــخــواهــد مـاند» «عـــــلـي‌پـرسـت» دگـر مـُــتـهــم نــخــواهــد مـاند! شـــــب ولادت مـــــــولاست، نـغــمـه ســـــازکـنـيـد «مـُـعـــاشـران گـِـره از زُلـــــف يـــــــار بـــــازکـنـيـد» شعر از: ابراهيم اسماعيلي اراضي * * * ميلاد شش ماهه‌ي دشت کربلا، شير پسر خانم رباب(سلام‌الله‌عليها)، آخرين سرباز حضرت حسين ابن علي(عليه‌السلام)، باب الحوائج حضرت علي‌اصغر(عليه‌السلام) بر همگان مبارک‌باد! « فتبارک الله احسن الخالقين » * * * حرف آخر: قال مولانا اميرالمؤمنين علي عليه‌السلام: «کـُـنّْتُ وَلياً وَ آدَم بَيْنَ الْماءَ و الطّين.» «من ولي خدا بودم، هنگامي که آدم هنوز ميان آب و گِل بود.» حيدر مدد
	نظرات شما ( )


	+ أين الرجبيّون!؟ شنبه 7 مرداد 1385 - ساعت 8:49 صبح

	نويسنده: ارميا معمر (1) رجب ماهي است که در آن «ايمان» شکوفه مي‌کند، در شعبان رشد مي‌کند و در رمضان ثمر مي‌دهد. قال رسول الله(صل‌الله‌عليه‌وآله): عليٌ حبه ايمان و بغضه کفر. هم شکوفه کردنش با علي(عليه‌السلام) است و هم ثمره‌اش! رجب ماه اميرالمؤمنين علي(عليه‌السلام) است! (2) قدرت که مي‌گويند، يعني اين؛ که مرد به خانه‌ي ويران‌شده‌اش اشاره کند و بدون اين‌که ذره‌اي ترس يا کمي اندوه و پشيماني در چهره‌اش مشاهده کني، با افتخار بگويد: «خانه‌ي من و تمام زندگيم فداي اسلام باد!» قدرت يعني اين؛ آن‌قدر با اطمينان باشي که دشمنِ وحشيِ خود را وادار کني دو ماه جلوتر جنگ را آغاز کند تا تمام برنامه‌هاي قدرتمندترين ارتش دنيا را به‌هم بريزي! قدرت يعني اين؛ تنها با چند هزار سرباز و با نداشتن اسلحه‌هاي پيشرفته -نه فقط مقاومت کني- که ارتش تا نوک دندان مسلح را که چندصد هزار سرباز آماده به رزم دارد از پاي درآوري و پوزه‌ي کماندوهاي پوشالي آن‌را که بازوانشان از ساق پاي گران‌ترين فوتباليست‌هاي دنيا هم گران‌تر است به خاک بمالي! و قدرت که مي‌گويند يعني اين؛ در حالي‌که بسياري از زنان دنيا حتي از سوسک هم مي‌ترسند، دختر شش ساله‌ي لبناني جنگنده‌هاي F16 را تحقير کند و به همه‌ي انسان‌هاي جهان بگويد: «من از اين بمب‌ها نمي‌ترسم! خدا سيد حسن را حفظ کند!» بالاخره فرق است ميان کسي که «يا علي» مي‌گويد و انساني که نمي‌گويد! اين يک امر بديهي است. با علي(عليه‌السلام) باشي، از قدرتمندترين مخلوقات خدايي. علي(عليه‌السلام) نداشته باشي، ضعيف‌ترين ضعفايي و ذليل‌ترين اشقياء. بي‌علت نيست که بيش از 60 سال جنگ و درگيري همه‌ي اعراب، (اگر نگويم کمتر) مساوي تنها يک ساعت کار سيّدِ حزب‌اللهِ لبنان است! آخر چرا!؟ دليلش چيست!؟ خدا عالي‌ترين درجات را نصيبش کند! چندين سال قبل از منبر جماران بالا رفت و گفت: «دليل شکست فلسطيني‌ها نداشتن ولايت است!» «ولايت علي ابن ابيطالب حصني، فمن دخل حصني، أمن من عذابي!» قدرت که مي‌گويند يعني اين! مي‌فهمي!؟ اي کاش اين حقيقت را لااقل بيش از 900 ميليون (به اصطلاح مسلمانِ) غير شيعه درک کنند! و بپذيرند و گردن نهند! و او امروز نشان داد ولايت چه مي‌کند! ... بله! امام(رحمة‌الله‌عليه) زنده است و او هم‌چنان رهبر اين امّت است. اگر امروز سيد حسن ستاره‌ي درخشان جهان اسلام و عرب شده -دقيق‌تر بنگر- اين نور خميني کبير است که او را درخشان کرده! اي کاش بعد از انقلاب هم کسي از امام سؤال مي‌کرد «سربازان تو کجا هستند؟». تا باز پاسخ مي‌شنيديم «سربازان من در گهواره‌اند!». مگر اين جوانان سرافراز، اين شيران بي‌باک که نيت کرده‌اند به جهانيان بفهمانند «اسرائيل هم هيچ غلطي نمي‌تواند بکند!» سربازان روح‌الله نيستند؟ حتي اگر در ساعات آخر 13 خرداد 68 و حتي‌تر اگر الان از امام مي‌پرسيدند «سربازان تو کجا هستند؟» من که مي‌گويم سربازان امام هميشه در گهواره‌اند!! «خميني روح خدا در کالبد زمان بود و روح خدا جاودانه است.» (3) اين روزها بازار خبرگزاري‌ها و شبکه‌هاي تلوزيوني از همه‌ي بازارها داغ‌تر است! حسابي ملت را بالا و پايين مي‌کنند! هم خبرهاي بد دارند و هم خبرهاي مسرّت‌بخش و اميدوار کننده. اما در ميان سيل خبرها و گزارش‌هاي دقيقه به دقيقه‌ي جنگ، بعضي اخبار حاشيه‌اي جالب توجه‌اند! داشتم روزنامه مي‌خواندم؛ تندتند ستون‌هاي باريک روزنامه را پايين مي‌آمدم؛ بندي که مي‌خواندم اخبار تجاوزات و جنايات صهيونيست‌ها بود؛ من هم مثل همه‌ي شما حرص مي‌خوردم و ناراحت مي‌شدم؛ که ناگهان از شنيدن يک خبر خنده‌ام گرفت! [منابع امنيتي لبنان هم اعلام کردند که هواپيماي رژيم صهيونيستي ديروز يک کاميون حامل کمک‌هاي پزشکي و غذايي را که امارات متحده عربي به لبنان فرستاده بود، هدف قرار دادند. به گزارش خبرگزاري رويترز، در اين حمله، کاميون حامل کمک‌هاي امارات منهدم و راننده سوري آن نيز کشته شد. دو نفر ديگر نيز در اين حمله زخمي شدند.] تو دلم گفتم: «اين عرباي بدبخت رو ببين! معلوم نيست چه‌قدر رياکارانه براي شيعه‌هاي لبنان کمک فرستادن! خدا هم گذاشت تو کاسشون! همشو فرستاد هوا! بي‌چاره رانندَش! خدايا شکرت که جاي حق نشستي! اين جنگ، جنگ بين مظهر حق و مظهر باطله. معني نداره اين وسط کسايي که خودشون باطلن بخوان به حق کمکي بکنن! هيهات من الذله! خيلي کارِت درسته! دمت گرم! حتي راضي نشدي کمکاي اين شيخاي بي‌غيرت دُبي که فکرشون از شکم به پايينه به دست نجيب‌ترين آدمات برسه! اونا فقط محتاج ياري تو هستن نه هيچ کس ديگه‌اي! پس خدايا خودت هم کفايتشون کن!» «اين» هم خبر جالبي بود! راستي چرا هيچ کدامشان هيچ حرفي از مجاهدات شهيد دکتر چمران و امام موسي صدر نمي‌گويند و ياد آن‌ها را زنده نمي‌کنند!؟ (شايد من نديدم!) (4) آخر پدر من! مگر شهر هرت است!؟ فکر کردي دنيا هرکي به هرکيه!؟ خيال کردي کار خدا حساب کتاب نداره!؟ خودش در قرآن گفته! إنَّ الـْ ، باطِلَ ، کانَ ، زَهوقاً (اسراء/81) قانون خلقته! يک حقيقت انکار ناپذير! حالا ببينم!؟ آيا از من خورده مي‌گيريد اگر بگويم باطل به حبيب حق اهانت کرد و نابودي‌اش تسريع گرديد!؟ الکي که امسال سال پيامبر اعظم(صل‌الله‌عليه‌وآله) نشده! قربونت برم! انگاري خيلي‌ها فراموش کردنا! (اين حرف‌ها را به شرطي مي‌نويسم که انگ خرافاتي روي ارميا نچسبانيد:) «اين يادداشت» را يادتان مي‌آيد؟ يادتان هست اول سال گفتم: «نوشته‌ي زير را با تأمل بخوانيد و با حوادث تلخي که در سال گذشته روي داد مقايسه کنيد و از خدا بخواهيد تاريخ، مشابه ولي بهتر از اين تکرار شود! (اخراج يهودي‌ها از مدينه) به اميد نابودي هرچه زودتر صهيونيستهاي جنايتکار.»؟ يادتان آمد کدام را مي‌گويم؟ ديديد دعا نکرديد!!؟ اگر دعا مي‌کرديد و خدا هم اجابت مي‌کرد، نبايستي اين همه خون بي‌گناه به زمين ريخته مي‌شد. فکر نمي‌کنيد اين همه شيعه‌کـُشي دل امام زمان(عج‌الله‌تعالي‌فرجه‌الشريف) را خون مي‌کند!؟ البته چه کنيم؟ امسال غير از سال پيامبر اعظم(صل‌الله‌عليه‌وآله) سالي هستش که با اربعين شروع شده! بزرگواران گروه فاطميون يادشان مي‌آيد اول سال از قول بزرگي چه گفتم؟ «منتظر تازيانه باشيد!» گويا همين‌طور شده و ادامه هم خواهد داشت! مگر جُرم حسين ابن علي(عليهما‌السلام) اين نبود که فرزند علي(عليه‌السلام) بود؟ مگر نشنيده‌ايد که علي گفتن سيلي خوردن دارد!؟ تازيانه خوردن هم دارد! و آيا امروز جز لعن و نفرين، عذاب و شکست براي دشمنان حسين ابن علي(عليهما‌السلام) چيزي باقي مانده است!؟ فـَـاسْـتـَـقـِـمْ کـَما اُمِرْت... (5) اولين جلسه کنفرانس بين‌المللي حمايت از انتفاضه، روز سه شنبه 4/2/1380، با بيانات مهم رهبر معظم انقلاب، آيت‌الله خامنه‌اي افتتاح شد. بعد از سخنراني، هنگامي که ايشان در حال عبور از سالن کنفرانس بودند، آقاي سيد حسن نصرالله -دبيرکل حزب‌الله لبنان- از جايي برخاست و خود را به رهبر انقلاب رساند و دست ايشان را بوسيد. به دنبال سيد حسن نصرالله، دکتر رمضان عبدالله -دبير کل جهاد اسلامي فلسطين- نيز چنين کرد و سپس خالد مشعل -رئيس دفتر سياسي حماس- و افراد ديگري از حضار به آن‌ها پيوستند و هر يک به نحوي، به رهبر انقلاب ابراز ارادت کردند و از ايشان قدرداني نمودند. دو روز بعد، به ديدار سيد حسن نصرالله رفتم و با او به گفت‌وگو نشستم. او درباره اين که چه چيز باعث شد در آن اجلاس رسمي، در برابر رهبر انقلاب خم شود و دست ايشان را ببوسد، گفت: «من اين کار را عمداً و البته با کمال اخلاص انجام دادم. علت اين بود که امسال، رسانه‌هاي جهاني مرا «مرد سال» ناميده و در کشورهاي عربي نيز عنوان «موفق‌ترين رهبر جهان عرب» را به من اختصاص داده‌اند. من از اين القاب و عناوين خشنود نشده‌ام؛ ولي در اين جلسه مهم که جمعي از سران نهضت‌هاي اسلامي و شخصيت‌هاي سياسي کشورهاي اسلامي حضور داشتند و صحنه‌ها مستقيماً توسط تلويزيون، در جهان پخش مي‌شد، اين کار را انجام دادم؛ تا به همه کساني که مرا مي‌شناسند، بگويم: من سرباز رهبر انقلاب هستم.» اين کار سيد حسن نصرالله نشان از عظمت مقام معظم رهبري دارد؛ عظمتي که سبب شد رهبر حزب‌الله لبنان، آن هم در برابر ديد رؤساي کشورهاي عربي، دست معظم‌له را با اخلاص ببوسد. (6) ميلاد کوچک‌ترين امام حاضر در واقعه‌ي کربلا، امام محمد ابن علي ابن حسين ابن علي(عليهم‌السلام) بر همگان مبارک و شهادت پدربزرگ امام زمان(عج‌الله‌تعالي‌فرجه‌الشريف)، امام علي ابن محمد الهادي(عليهم‌السلام) تسليت باد! (7) زمان پيامبر اسلام(صل‌الله‌عليه‌وآله) که عوام الناس نمي‌توانستند از زبان مبارک حضرتش بشنوند: «اي مردم! رجب ماه علي است!» به خاطر همين شنيدند: «مردم! رجب ماه خداست!» (!؟!؟!؟) اين را من و تو بايد بفهميم! بي‌علت نبود که ديوار کعبه شکافته شد و بيش از 1400 سال هنوز اثرش باقي مانده و همه مي‌دانند اين شکاف در چه روز و ماه و سالي و براي چه کسي ايجاد شده است! رجب نهري در بهشت ... از شير سفيدتر ... از عسل شيرين‌تر ... أين الرجبيّون!؟ * * * حرف آخر: بگو ياعلي با زندگي صفــا کن! بگو ياعلي هر گره‌اي رو وا کن! حيدر مدد
	نظرات شما ( )


	+ و ايليا... سه‏شنبه 3 مرداد 1385 - ساعت 5:33 عصر

	نويسنده: ارميا معمر ... يکي از چيزايي که ايليا رو خيلي ناراحت مي‌کرد سوت و کور بودن و رونق نداشتن مساجد بود. يادمه يه شب تو مسجد بهم گفت: «فايده نداره. بايد يه کاري کرد. اصلاً من قول ميدم يه کاري بکنم که به سال نکشيده ظرفيت مسجد گنجايش نمازگزارا رو نداشته باشه و مسجد نياز به توسعه پيدا کنه!» راستش اون شب خيلي حرفشو جدي نگرفتم. حتي ازش نپرسيدم که مي‌خواي چه کار کني!؟ تو مسجد محلمون کلاس‌هاي علمي، فرهنگي، هنري هم براي بچه‌هاي تا مقطع پيش‌دانشگاهي تشکيل مي‌شد. ثبت‌نام در اين کلاس‌ها هيچ شرط خاصي نداشت و متقاضي فقط با پرداخت 500 تومن ثبت‌نام مي‌شد. يه شب ديدم ايليا و امام جماعت مسجد و چند نفر ديگه از آقايون بدجوري با هم بحث مي‌کنن. رفتم و قضيه رو جويا شدم. گفتن: ايليا داره ميگه که از اين به بعد به برگه‌ي ثبت نام کلاس‌ها يه شرط اضافه کنيد و اون اين‌که هر کي مي‌خواد از کلاس‌هاي مسجد استفاده کنه بايد چهل شب براي نماز جماعت به مسجد بياد. گفتم: «ايليا! اين مدلي ميخواي مردم رو به مسجد بکشوني؟ با زور!؟» گفت: «ببينيد اين در واقع يه نوع توفيق اجباريه. من مطمئنم اگر کسي چهل شب متوالي به مسجد بياد ديگه نميتونه دل بکنه. ما با اين کار کمک مي‌کنيم که راه رو پيدا کنند.» گفتم: «ايليا با اين شرطي که گذاشتي شايد رونق کلاس‌ها هم...» گفت: «خب بايد کلاس‌ها رو از نظر محتوا اون‌قدر غني کنيم که اين اتفاق نيوفته.» بالاخره با پيشنهاد ايليا موافقت شد. بماند که سر اين قضيه چه چيزا در مورد ايليا گفته شد و چه قضاوتهايي در موردش کردن. شايد اوايل بچه‌ها به اجبار ميومدن مسجد. ولي خيلي‌هاشون بعد از اين‌که چهل شب تموم مي‌شد همون‌طور که ايليا گفته بود نمي‌تونستن دل بکنند. بعد از يه مدت هم مسجد نياز به توسعه پيدا کرد. هيييييي... يادش بخير! يا علي مدد قسمتي از نامه‌ي مرحوم حامد امجد / پنجشنبه 19 آبان 1384 * * * پي‌نوشت: (1) بعد از فوت آقا حامد، خيلي حال و روزم به‌هم‌ريخته بود. خيلي دلم براي ايليا تنگ شده بود و حسابي بي‌تابي مي‌کردم. دلم مي‌خواست باز با من حرف بزند. يک روز زدم به سيم آخر. مي‌دانستم ايليا شعرهاي حضرت حافظ(عليه‌الرحمة) را خيلي دوست دارد. (آقا حامد تعريف مي‌کرد گاهي اوقات با پدربزرگ ايليا جان با هم جمع مي‌شدند. ايليا تار مي‌زد و پدربزرگش هم که صداي زيبايي دارد، شعر مي‌خواند!) هنوز آفتاب نزده بود. صبح پنجشنبه بود. ديوان حافظ را برداشتم. گفتم: «ايليا! از زبون حافظ با من حرف بزن!» باز کردم. دلهره داشتم! چشمانم را باز کردم. انگشتم روي اين شعر بود: عـــشــق‌بــازي و جــوانــيّ و شــراب لـعـل‌فام مـجـلـس اُنـس و حـريـف هـم‌دم و شرب مدام سـاقـيِ شـکـردهـان و مـطـرب شيـريـن‌سخن هـم‌نـشـيـنـي نـيـک‌کـردار و نـديـمـي نـيـک‌نام شـاهـدي از لـطـف و پـاکـي رشک آب زنـدگي دل‌بــري در حـسـن و خوبـي غـيـرت مـاه تمام بـزم‌گـاهي دل‌نشين چـون قـصر فـردوس بريـن گلـشني پـيـرامنـش چـون روضـه‌ي دارالسّلام صـف‌نـشـيـنـان نيـک‌خـواه و پـيـش‌کـاران بـاادب دوست‌داران صاحب‌اسرار و حريفان دوست‌کام بـاده‌ي گل‌رنگِ تـلخ و تيـز و خـوش‌خوار و سبک نُـقـلـش از لـعـل نگـار و نـقـلـش از يـاقوت خام غـمـزه‌ي سـاقـي به يـغماي خـرد آهـخـتـه تيغ زلـف جـانــان از بـراي صـيـد دل گـسـتـرده دام نکته‌دانـي بذله‌گو چـون حـافـظ شيـرين سخن بـخـشش‌آمـوزي جهـان‌افـروز چـون حاجي‌قوام هرکه اين عشرت نخواهد خوش‌دلي بر وي تباه وانـکه ايـن مـجـلـس نجويـد زنـدگي بر وي حرام ... خيلي حال کرده بودم. مطمئن بودم اين ايلياست که دارد با من حرف مي‌زند. بيت‌بيت غزل را گويي مي‌جويدم و با ولع خاصي مي‌خوردم! ولي وقتي به بيت آخر رسيدم ... ! حالا نوبت من بود! گفتم: «يا حضرت حافظ! به جاي من جواب ايليا رو بده!» بماند که اين‌بار چه شعري آمد! ولي نکته‌ي خيلي قشنگي در هر دو شعر وجود داشت؛ و آن اين‌که، او همه‌اش از آن‌ور بازار مي‌گفت و من از اين‌ور بازار! او حال و روزش را برايم توصيف مي‌کرد و من ...! (2) بعد از ارسال يادداشت قبلي، دوستي نامه زد و گفت: « ... امروز مي‌خواستم در مورد اين حوادث دل‌خراشي که در لبنان و فلسطين پيش‌آمده نيز از وبلاگتان شاخه‌اي هم‏دردي بخوانم که نااميد شدم. اگرچه ديدم نوشته بوديد که به بعد ارجاع داده‌ايد. ... گويا اکنون وقت از دندان طمع گفتن نباشد. دندان طمع را بايد زير تانک هاي ... انداخت و به سمت هلي‌کوپترهاي آپاچي پرتاب کرد. ... » من هم ضمن تشکر از تذکري که دادند برايشان توضيح دادم که چرا اين يادداشت را (که بيش از يک ماه پيش در دفترم نوشته بودم) در اين شرايط و در اين روزها ارسال کردم. فقط اميدوارم که اثر کرده باشد! به نظرم رسيد، بعضي از دوستان چنين برداشتي در ذهنشان بوجود آمده. بايد خدمتتان عرض کنم بنده اين روزها در مورد جنگ پيش‌آمده خيلي ذهنم درگيره. ولي حرف‌هايي که درموردش مي‌خواهم بزنم اگر ضرري (براي خودم!) نداشته باشد، مطمئنم که سود چنداني (براي بقيه) ندارد. به دنبال يک ايده‌ي جديد هستم. ايده‌اي که هرچند کم‌فايده، ولي نو باشد. شما اگر پيشنهادي داريد بفرماييد تا بنده انجام بدهم. * * * حرف آخر: روز نخست چون دم رندي زديم و عشق شرط آن بود که جز ره اين شيوه نسپريم حيدر مدد
	نظرات شما ( )


	+ دندان طمع جمعه 30 تير 1385 - ساعت 3:59 عصر

	نويسنده: ارميا معمر پيش نوشت: نمي‌گويم خانم‌ها نخوانند! ولي آقايان حتماً حتماً بخوانند! * * * يک نکته يا به‌تر بگويم يک خاطره‌ي جالب هست که مي‌خواهم برايتان تعريف کنم. شايد خيلي هم مهم و پرفايده نباشد. ولي در نوع خودش براي من يکي که جديد و قابل توجه بود! و از آن موقع تا حالا فکر مرا به خودش مشغول کرده است! تقريباً يک ماه آخر ترم گذشته، بنابه دلايلي مثل وام و ... طرف‌هاي معاونت دانشجويي زياد رفت و آمد داشتم. مسئول بخش خدمات رفاهي دانشگاهمان هم يک آقاي خنده رويِ باحالي هست که هرکس پيشش برود کلي برايش حرف مي‌زند و راهنمايي‌اش مي‌کند! خدا نکند سوال فني بپرسي! آن‌قدر برايت جواب مي‌دهد که خودت پشيمان بشوي و بگويي: «خيلي ممنون! متوجه شدم! با اجازه من برم به کلاس برسم!!» و تازه کلي هم ازت سوال مي‌کند و راه‌حل و پيشنهاد جلوي پايت مي‌گزارد! «فلان کار رو کردي؟ برو زود مدارکت رو بيار تا برات انجام بدم. دير مي‌شه‌ها! ... اينم هست؛ نمي‌خواي؟ اقدام کردي؟ و...» يک روز رفتم توي دفترش. ديدم چندتا از آقايان دانشجو نشستن و آقاي خنده‌رو هم طبق معمول دارد براي آن‌ها حرف مي‌زند!! ما هم مثل بچه‌هاي خوب نشستيم تا نوبت‌مان بشود! آن‌ها براي گرفتن سکه‌ي جشن ازدواج دانشجوي‌شان آمده بودند. خلاصه گروه خون‌شان به من نمي‌خورد!! مجلس هم مردانه بود و... بله!!! سرتان را درد نياورم. حرف‌هاي جالبي زد که خيلي مرا به فکر فرو برد. قسمتي از صحبت‌هايش را تعريف مي‌کنم: «قديما مي‌گفتن جوون تا زن گرفت، بره يه دندون سالم ِ سالمش رو بکشه! مخصوصاً سالِمَ رو بکشه که دردش بيشتر باشه!! شماها الان جوونيد؛ داغيد! نمي‌فهميد من چي مي‌گم! اين حرفا رو هم کم‌تر کسي بهتون مي‌زنه. همه از اوايل ازدواج مي‌گن. چه کار بايد بکنيد؛ چه نکنيد؛ با همسرتون چه‌طور رفتار کنيد و... ولي من مي‌خوام از چند سال ديگه‌تون بگم. وقتي که سنتون بالاتر رفت.» خلاصه کنم. البته از بايدها و نبايدهاي اوايل ازدواج هم گفت. ولي از تغيير و تحولاتي که در سنين بالاتر در انسان رخ مي‌دهد بيشتر تعريف کرد که براي من جالب بود. تحولاتي که در زندگي يک مرد رخ مي‌دهد. در مورد طمع حرف مي‌زد... «مردا تو هر سني گير کارشون تو يه چيزه. اوايلش کلتون داغه! يه کمي هم مغرور هستين! گيرتون تو شهوته و .... 30 رو که رد کني مزه‌ي پول و زندگي راحت و اين‌جور چيزا مياد زير زبونت! اون‌جاست که به خاطر رسيدن به ثروت ممکنه هرکاري بکني. براي اين‌که موقعيت شغليت به‌تر بشه يا به خطر نيوفته ممکنه هر خفت و خواريي رو قبول کني. اگر هم ايمانت ضعيف باشه حتي امکانش هست از عقايدت هم دست بکشي! شيطون هم وسوسه مي‌کنه که اين کارا به خاطر رفاه زن و بچه‌ته، اشکال نداره که! ... هرچي سِنّت بالاتر مي‌ره طمعت به زندگي بيش‌تر مي‌شه. راحت‌طلب مي‌شي. دوست داري بيش‌تر داشته باشي. مي‌گن زنا چشم و هم‌چشمي مي‌کنن؛ ولي اگر مردا تو خطش بيوفتن از زنا بدتر مي‌شن! طمع خيلي چيز بديه. پدر آدمو درمياره! دنيا و آخرت رو تباه مي‌کنه. دوست داري ماشين مدل بالاتري داشته باشي. خونَت بزرگ‌تر باشه يا تو فلان محله باشه. لوازم منزلت حتماً خارجي و از به‌ترين جنس باشه؛ همه‌چي هم داشته باشي. بچه‌ات بايد حتماً مدرسه غيرانتفاعي درس بخونه و... ديگه نزديکاي 40 که مي‌رسي حسابي آب روغن قاطي مي‌کني. مثل دوران بلوغ مي‌مونه! ميگن هرکس 40 رو رد کنه و چپه نکنه، ديگه بعيده عوض بشه؛ به خاطر همينه! تو نوجوونيتون بحران بلوغ داشتيد!؟ يادتونه؟ يه چيز شبيه به همون نزديکاي 40 مياد سراغتون! ولي شدتش خيلي بيشتره. مخصوصاً براي آدماي مذهبي و دين‌دار اين بحران سخت‌تره! حالا تو اين شرايط بعضي از آقايون توي خونه هم مشکل پيدا مي‌کنن. خانمشون براشون تکراري مي‌شه! اين موضوع دو طرفه هستا! هم زن و هم مرد، براي هم‌ديگه تکراري مي‌شن. ديگه حال و حوصله‌ي صحبت‌هاي طولاني رو ندارن! ممکنه زود عصبي بشن و با هم دعوا کنن! کلاً براي هم‌ديگه عادي مي‌شن! ديگه اون جذابيت اوليه رو ندارن! خب طبيعي هم هست! ولي وقتي محبّت نباشه، ايمان نباشه، وقتي تو اين شرايط طمع بياد سراغ آدم، خانمان سوزه! بعضي از خانم‌ها هم تو سنين بالا يه مقدار ... (ا ِهــِم!!! ببخشيد! به علت احتمال خواندن زير 18 ساله‌ها اين قسمت سانسور مي‌شود!!) بيرون هم اين دختراي خوشگل مشگل رو مي‌بينن و فيلشون ياد هندستون مي‌کنه و...!! و خدا نکنه مرد زنش رو با زناي ديگه مقايسه کنه! اون‌جاست که ايراداي خانمش براش بزرگ مي‌شه! خلاصه... به فکر تجديد فراش ميوفته! اسلام هم که مانع نشده. تا چهارتا رو هم اجازه داده و ... آره!!! حالا طرف حساب عدالت و اين جور چيزا رو که نمي‌کنه! اين‌جاست که بايد ياد اون دندوني بيوفتي که تو جووني کشيدي! مَرَض نداشتي که دندون سالمت رو کشيدي! اين دندون همون دندون طمعه! به خاطر همينه که مي‌گن جوون وقتي زن گرفت يه دندون سالمش رو بکشه تا بفهمه يه دفعه هم‌چين غلطي کرد و يه دندون سالمش رو از دست داد! تا ديگه به فکر هم‌چين غلطايي نيوفته!!!» (تو پرانتز بگويم. يکي از تکيه کلام‌هاي ايشان اين هستش که به آقايان دانشجويي که براي ازدواج دانشجويي سراغش مي‌آيند مي‌گويد «خلاف‌کار!» ... «خلاف‌کارا اومدن!!») همه‌ي اين حرف‌ها را گفتم فقط براي اين پاراگراف: «مشابه همين چيزاست که باعث مي‌شه بزرگترين تحولات اساسي بعد از سن 40 سالگي نصيب آدم بشه. تا 40 سالگي حتي اگر امام‌زاده هم باشي‌ها چيزي به اون صورت بهت نشون نمي‌دن. زياد چيزي رو احساس نمي‌کني. ولي همين که 40 رو (به سلامت) رد کردي، تازه اون‌جاست که يه چيزايي مي‌فهمي؛ مي‌توني تحولات شگرفي رو تو زندگيت مشاهده کني و خيلي از باب‌هاي معرفت به روت باز مي‌شه! تو زندگي بزرگان هم نگاه کنيد اين مسئله رو به وضوح مي‌تونيد ببينيد. بزرگترينشون هم پيامبر(صل‌الله‌عليه‌وآله) هستش که تو سن 40 سالگي مبعوث شد! خيلي حرفِ‌ها! پـــــــيـــــــااااااامـــــــبـــــــر! بعد از چـــــــهـــــــل سال زندگي تو اين دنيا، تازه مي‌تونه مسئوليت رسالت رو به دوش بکشه! اسراري داره اين عدد 40 ! » اين را هم براي خود شيريني خدمتتان تعريف مي‌کنم: صحبت‌هاي آقاي مسئول تمام شد. رو کرد به طرف من و گفت: «تو چي مي‌خواي؟ تو هم خلاف‌کاري!؟» گفتم: «نه. من خلافامو قبلاً کردم!» خنديد! گفتم: «گفتيد اسلام تا چندتا زن اجازه داده بگيريم!؟» - چهارتا - خب منم تا حالا چهارتا دندون سالم ِ سالمَم رو کشيدم! چوب خطم پُر شده ديگه! باورش نمي‌شد! دهانم را باز کردم و جاي خالي چهارتا دندان را نشانش دادم! کـَفِش بريده بود!!! وقتي مي‌خواستم دندان‌هاي سالمم را بکشم، از دکتر خواستم دندان‌هايم را به خودم برگرداند! هر چهار تا را با ظرافت خاصي موميايي کردم و تا حالا هم نگه‌شان‌داشته‌ام! تقريباً پنج سال از آن ماجرا مي‌گذرد. معلوم نيست تا حالا چه شکلي شده‌اند! فکر کنم اگر خودم دفن‌شان نکنم، وصيت کنم وقتي مُردم بگذارند توي قبرم!!! راستي غسل و کفن‌شان چه طوري مي‌شود!؟ نماز هم بايد بخوانم!!!؟ * * * پي نوشت: (1) ياد درد دل خانمي افتادم که توي «اين يادداشت» برايم نوشت. بدون اين‌که مشخصاتش را بنويسد و بدون اين‌که من ايشان را بشناسم برايم تعريف کرد که چه‌طور بعد از شش سال زندگي مشترک با همسرش به خاطر پيدا شدن سر و کله‌ي يک زن معلوم‌الحال زندگي ايشان از هم پاشيد. خواستم به بهانه‌ي اين پست به‌شان بگويم که بسيار متأثر شدم و ان‌شاءالله خدا ما را به راه راست هدايت کند. و توکل علي الحيّ الذي لايموت. چون مي‌دانم همه‌ي يادداشت‌هاي اين بنده‌ي جاهل را مي‌خوانند، خدمتشان عرض کردم. (2) هم‏چنين جناب آقاي ظهور هم درد دل مشابهي از يکي از دوستان جبهه‌اي‌شان نوشتند؛ که باز فقط مي‌توانم بگويم: متأسفم...! آقاي ظهور! خيلي مخلصيم. از قديم گفتن دل به دل لوله‌کشي داره!!! (3) توي اينترنت هم آدم چه چيزايي که نمي‌شنود! الهي عاقبت محمود گردان! (4) شايد بعضي‌ها بگويند اين ارميا چه‌قدر گنده‌تر از دهنش حرف مي‌زند! يا مثل کسي که چند وقت پيش آمد و هرچه دلش خواست به بنده گفت، درمورد من زود قضاوت کنند! اشکالي ندارد! هرچه مي‌خواهد دل تنگت بگو! (5) در مورد حزب‌الله و تجاوزات اسرائيل هم حرف‌هايي براي گفتن دارم. باشد براي يک وقت ديگر. اگر قسمتم شد. (6) «اين قسمت» کوله‌ پشتي را ديديد؟ پدرم گفت: «اين آدم‌ها را از کجا پيدا مي‌کنند!!؟» گفتم: «اين جور آدم‌ها زيادن. مشابه اين خانم، همون دوستم بود که قبلاً زندگيشو براتون تعريف کردم. هموني که روز 21 ماه رمضون از دنيا رفت!» يادشان آمد! در بيمارستان بستري بودند که ايليا جان شهيد شد و همان‌جا برايشان تعريف کردم که چه دوست نازنيني را از دست دادم! يادش بخير! روز‌هاي آخر، حتي در آخرين چَتمان سراغ بابا را بسيار مي‌گرفت! دوستان شهيد ايليا منتظر يادداشت بعدي باشند! مي‌خواهم بعد از چند وقت از او بگويم! * * * حرف آخر: به ذره گر نظر لطف بوتراب کند به آسمـان رود و کار آفتاب کند حيدر مدد
	نظرات شما ( )

d خانه c
d سجل c
d نامه رسون c

ارميا نمايه

امام مثل بقيه نبود. با همه فرق مي‌کرد. امام مثل هوا بود. همه آن ‌را تجربه مي‌کردند. به نحو مطبوعي، عميقاً آن ‌را در ريه‌‌ها فرو مي‌بردند. اما هيچ‌‌وقت لازم نبود راجع به آن فکر کنند. هوا ماندني است. امام دريا بود. ماهي حتي اگر نهنگ هم باشد، درکي از خارج آب ندارد. امام مثل آب بود. ماهي‌‌ها به‌‌‌جز آب چه ‌مي‌دانند؟ تمام زندگيشان آب است. وقتي ماهي از آب جدا شود، روي زمين بيفتد، تازه زميني که آرام‌تر از درياست، شروع مي‌کند به تکان‌خوردن. ماهي دست و پا ندارد! وگرنه مي‌شد نوشت که به ‌نحو ناجوري دست و پا مي‌زند. تنش را به زمين مي‌کوبد. گاهي به اندازه طول بدنش از زمين بالاتر مي‌رود و دوباره به زمين مي‌خورد. علم مي‌گويد ماهي به خاطر دورشدن از آب، به دلايلي طبيعي، مي‌ميرد. اما هر کس يک بار بالا و پايين پريدن ماهي را ديده باشد، تصديق مي‌کند که ماهي از بي‌آبي به دلايلي طبيعي نمي‌ميرد. ماهي به‌خاطر آب خودش را مي‌کشد!

ارميا / رضا اميرخاني

آوای ارميا

جستجو در متن وبلاگ

کل بازديدها: 62635
بازديد امروز: 3
بازديد ديروز:16

[16/4/1387- 1:42 ص] اختيار اجبارآلود
[3/3/1387- 5:3 ع] ايوب عشق
[30/1/1387- 2:20 ع] نهايت عشق
[2/1/1387- 1:58 ع] دلم مي‌سوزد
[آرشيو شده ها]